ALMA MATER: Niedawno wygrałeś 10. Półmaraton Lubelski z czasem 1 godziny, 9 minut i 49 sekund. Rok wcześniej również triumfowałeś w tym biegu. Co czułeś na mecie i co znaczy dla Ciebie to zwycięstwo? Spodziewałeś się takiego wyniku?

Marcel Bytnar: Przyznaję, że liczyłem na dobry wynik, ponieważ przygotowywałem się do tych zawodów już od dłuższego czasu. Sam Półmaraton Lubelski ma zresztą szczególne miejsce w moim sercu. Kiedy wystartowałem w nim po raz pierwszy w ubiegłym roku, nie przypuszczałem, że tak szybko stanie się dla mnie jednym z ważniejszych wydarzeń biegowych. Lublin to miasto, w którym studiuję i mieszkam już od ponad pięciu lat, dlatego przez ten czas zdążyłem się z nim naprawdę zżyć. Dziś śmiało mogę powiedzieć, że zawsze warto tutaj wystartować, niezależnie od tego, czy walczy się o życiówkę, zwycięstwo, czy po prostu chce się czerpać radość z biegania.

Jeśli chodzi o tegoroczny start, moim głównym celem było poprawienie rekordu życiowego na dystansie półmaratonu. Próbowałem osiągnąć to już wcześniej – między innymi w kwietniu w Rzeszowie i we wrześniu w Kraśniku – jednak obie próby zakończyły się niepowodzeniem. Dlatego tym bardziej cieszę się, że udało mi się tego dokonać właśnie w Lublinie, przed własną publicznością i w mieście, które jest mi tak bliskie.

Na mecie towarzyszyła mi ogromna radość i poczucie satysfakcji. Trudno opisać te emocje słowami, szczególnie gdy ma się świadomość, ile pracy, wyrzeczeń i zaangażowania kosztowało dotarcie do tego momentu. Oczywiście wiem, że przede mną jeszcze wiele pracy i kolejnych wyzwań. Z natury jestem osobą, która nie lubi stać w miejscu – zawsze chcę być lepszy i stawiać sobie coraz ambitniejsze cele. Myślę jednak, że to zwycięstwo było dla mnie również okazją, żeby na chwilę się zatrzymać, spojrzeć wstecz i docenić drogę, którą udało mi się przejść. Czasami w pogoni za kolejnymi wynikami łatwo zapomnieć, jak wiele już się osiągnęło, dlatego takie momenty są szczególnie ważne.

ALMA MATER: Masz na swoim koncie wiele zwycięstw w półmaratonach, a Półmaraton Lubelski wygrałeś już po raz drugi. Czy kolejne zwycięstwa dają Ci taką samą satysfakcję jak te pierwsze? 

Marcel Bytnar: Myślę, że kolejne zwycięstwa mogą dawać nawet większą satysfakcję, ponieważ po pierwszej wygranej pojawia się pewna presja. Zarówno zawodnicy, jak i kibice zaczynają kojarzyć mnie z ubiegłorocznym zwycięstwem i zakładać, że w kolejnym biegu również będę walczył o pierwsze miejsce. Ja jednak z natury jestem dość skromną osobą i nie lubię z góry zakładać, jakie miejsce zajmę. Staram się nie przewidywać wyniku biegu, zanim jeszcze stanę na starcie.

W półmaratonie może wydarzyć się naprawdę wiele. Każdy zawodnik jest inny, a na wynik wpływa sporo czynników, chociażby dyspozycja danego dnia czy przebieg samej rywalizacji. Właśnie to jest dla mnie ciekawe w tym sporcie – nawet jeśli ktoś jest faworytem, nie oznacza to, że na pewno wygra.

Warto też pamiętać, że trasa Półmaratonu Lubelskiego nie należy do najłatwiejszych i ma kilka wymagających odcinków, na których wiele może się wydarzyć. Dlatego do każdego startu podchodzę z takim samym skupieniem. Cieszę się ze zwycięstw, ale nie zakładam, że skoro udało się wygrać raz, to za kolejnym razem będzie tak samo.

ALMA MATER: Wspominałeś, że podczas biegu pojawił się trudniejszy moment. Co się wtedy wydarzyło i jak udało Ci się go przezwyciężyć?

Marcel Bytnar: Podczas półmaratonów i maratonów zawodnicy często korzystają z żeli energetycznych, które pomagają uzupełnić energię potrzebną do dalszego wysiłku. W tym biegu około 10. lub 11. kilometra przyjąłem żel i popiłem go wodą, tak jak wcześniej robiłem to na treningach. Pech chciał, że trafiło to na podbieg, na którym organizm pracuje intensywniej niż na płaskim terenie. Prawdopodobnie właśnie to przyczyniło się do tego, że w okolicach 13. kilometra złapała mnie kolka.

Trochę wybiło mnie to z rytmu, a do tego przypomniała mi się sytuacja z półmaratonu w Rzeszowie, gdzie na podobnym etapie biegu również nagle zabrakło mi sił. Obawiałem się, że tym razem może być podobnie i nie uda mi się utrzymać tempa do mety.

Starałem się jednak nie panikować. Powtarzałem sobie w głowie, że to zaraz minie i muszę po prostu przetrwać ten trudniejszy moment. Zależało mi na tym, żeby dowieźć wynik, na który do tej pory pracowałem. Zacisnąłem zęby i przez kolejne trzy kilometry walczyłem z dyskomfortem. Na szczęście później wszystko wróciło do normy i mogłem spokojnie kontynuować bieg. Najważniejsze było dla mnie to, żeby nie poddać się w chwili, gdy pojawiły się trudności.

ALMA MATER: Jak zaczęła się Twoja przygoda z bieganiem? Pamiętasz moment, w którym poczułeś, że staje się on dla Ciebie czymś więcej niż hobby? 

Marcel Bytnar: Pochodzę z małej miejscowości, w której działał klub piłkarski. Grałem w nim najpierw w drużynie trampkarzy, a później juniorów. Z czasem zauważyłem jednak, że piłka nożna przestała dawać mi tyle satysfakcji co wcześniej, dlatego zacząłem szukać dyscypliny, w której w większym stopniu sam będę decydował o swoich wynikach i rozwoju. Tak właśnie rozpoczęła się moja przygoda z bieganiem, które uprawiam od 2016 roku.

Początkowo biegałem przede wszystkim dla siebie, bez większych ambicji sportowych. Na przełomie 2018 i 2019 roku zacząłem jednak startować w pierwszych zawodach. Ważnym momentem był dla mnie okres pandemii, kiedy postanowiłem podjąć wyzwanie i biegać codziennie. Udało mi się wytrwać w tym postanowieniu przez 173 dni, aż do momentu, gdy niefortunnie skręciłem kostkę i musiałem przerwać tę serię. Kontuzja nie odebrała mi jednak chęci do biegania. Wręcz przeciwnie – pasja pozostała ze mną, a w liceum zacząłem poświęcać jej coraz więcej czasu.

Prawdziwy przełom nastąpił na drugim roku studiów, kiedy dołączyłem do AZS Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. Wtedy bieganie stało się dla mnie czymś więcej niż indywidualną pasją – otworzyło mi drzwi do lekkoatletyki, rywalizacji na dłuższych dystansach i biegów przełajowych. Zacząłem też osiągać pierwsze większe sukcesy, między innymi kilkukrotnie zdobywając miejsca na podium Akademickich Mistrzostw Polski. To właśnie wtedy poczułem, że bieganie może być nie tylko sposobem na spędzanie wolnego czasu, ale również ważną częścią mojego życia i przestrzenią do ciągłego rozwoju.

ALMA MATER: Wspominasz o sukcesach, które nastąpiły już w AZS Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. Co daje Ci przynależność do AZS i jaką rolę w Twoim rozwoju sportowym odgrywa możliwość reprezentowania Uczelni? 

Marcel Bytnar: Przynależność do AZS jest dla mnie dodatkowym źródłem motywacji i zachętą do rozwijania się również w innych dyscyplinach sportowych. Półmaraton, który jest moją koronną konkurencją, różni się od dyscyplin, w których rywalizujemy w ramach sportu akademickiego. Są to między innymi biegi lekkoatletyczne na dystansach 1500 i 3000 metrów oraz biegi przełajowe na dystansach od 3 do 4,5 kilometra, a także 9 kilometrów. Każda z tych konkurencji stawia przed zawodnikiem nieco inne wymagania, dlatego możliwość sprawdzania się w różnych warunkach jest dla mnie ciekawym doświadczeniem i dodatkowym impulsem do treningów.

Reprezentowanie własnej Uczelni to jednak nie tylko rywalizacja i walka o jak najlepsze wyniki. To również okazja do spotkań ze studentami z innych uczelni, nawiązywania znajomości i budowania przyjaźni. Podczas wyjazdów wspólnie trenujemy, kibicujemy sobie, wspieramy się i pomagamy sobie nawzajem. Dzięki temu czuję, że jestem częścią większej społeczności, którą łączy nie tylko sport, ale również wspólna pasja.

Myślę, że właśnie to jest jedną z największych wartości AZS. Świadomość, że wokół siebie ma się ludzi, którzy rozumieją sportowe ambicje, motywują do działania i wspierają w trudniejszych momentach, daje ogromne poczucie przynależności. Dzięki temu nie czujemy się w tym wszystkim sami, a rozwój sportowy staje się nie tylko indywidualną drogą do osiągania kolejnych celów, lecz także wspólnym doświadczeniem.

ALMA MATER: Z własnego doświadczenia wiesz, jak wiele może dać przynależność do AZS. Co powiedziałbyś studentom, którzy zastanawiają się nad dołączeniem do jednej z sekcji, ale nie są pewni, czy odnajdą się w sporcie akademickim?

Marcel Bytnar: Zdecydowanie zachęcam do dołączenia do AZS, ponieważ mamy tak wiele różnorodnych sekcji, że każdy powinien znaleźć coś dla siebie, niezależnie od tego, jaką dyscyplinę sportu uprawia lub chciałby zacząć uprawiać.

Jeśli chodzi o lekkoatletykę i biegi przełajowe, często spotykam się z przekonaniem, że ktoś ma zbyt słabe wyniki, nie radzi sobie wystarczająco dobrze albo po prostu nie jest na tyle dobry, by spróbować swoich sił. Uważam jednak, że zawsze warto przyjść i się sprawdzić, ponieważ nigdy nie wiemy, jaki potencjał w nas drzemie, dopóki nie podejmiemy wyzwania.

Jestem zwolennikiem ciągłego rozwoju i stopniowego przesuwania własnych granic. Sam niedawno przekonałem się, że nawet niewielka poprawa może być efektem dużej pracy – w ciągu roku udało mi się poprawić rekord życiowy w Półmaratonie Lubelskim o 9 sekund. Zdaję sobie sprawę, że z boku może się to wydawać niewielkim postępem, ale za takim wynikiem stoją regularne treningi i konsekwencja. Co więcej, nigdy nie wiemy, gdzie leży granica naszych możliwości, dopóki nie spróbujemy jej przekroczyć.

Dlatego zachęcam wszystkich, którzy się wahają, by przełamali swoje obawy i dali sobie szansę. Być może właśnie w jednej z sekcji AZS odnajdą pasję, która zostanie z nimi na dłużej. Myślę też, że osoby, które dopiero rozpoczynają studia, mają świetną okazję, by nie tylko poznać nowych ludzi, ale również rozwinąć się sportowo i odkryć możliwości, których wcześniej nie brały pod uwagę.

ALMA MATER: Z perspektywy studenta, tak wymagającego kierunku, jak kierunek lekarski? Jak organizujesz swój czas, tak aby wystarczyło go na treningi? Jak wyrobiłeś w sobie systematyczność? 

Marcel Bytnar: Myślę, że każdy powinien przede wszystkim zadać sobie pytanie: co jest dla mnie ważne? Wszyscy mamy 24 godziny na dobę, a to, jak je wykorzystujemy, zależy od naszych priorytetów. W dzisiejszych czasach łatwo stracić sporo czasu, nawet nie zdając sobie z tego sprawy – wystarczy rano sięgnąć po telefon i spędzić z nim kilkadziesiąt minut albo wieczorem obejrzeć kilka odcinków serialu. Dlatego jeśli ktoś uważa, że brakuje mu czasu na trening, powinien najpierw zastanowić się, na co go przeznacza i gdzie mu on ucieka.

Nie trzeba od razu zaczynać od wielkich rzeczy. Nawet pół godziny aktywności dziennie lub co drugi dzień może być dobrym początkiem. Sam trenuję codziennie, a treningi wraz z przygotowaniami zajmują mi kilkanaście godzin tygodniowo, dlatego wiem, jak ważna jest dobra organizacja. Kluczem jest określenie swoich priorytetów i konsekwencja w działaniu. Systematyczność buduje się stopniowo, małymi krokami, aż trening staje się naturalną częścią dnia.

ALMA MATER: Czy sport pomaga Ci radzić sobie ze stresem i wymaganiami studiów? 

Marcel Bytnar: Często trenują po zajęciach lub między nimi i musze przyznać, że daje mi on przestrzeń by sobie wiele spraw przemyśleć i poukładać w głowie. Wydaje mi się, że żyjemy teraz w takim momencie, że wszyscy jesteśmy przestymulowani, bombardowani informacjami z różnych stron, cały czas musimy być online,  aby nie ominęły nas ważne wiadomości i jesteśmy tak wszystkim tym bardzo przytłoczeni, że taka chwila dla siebie, gdy nie liczy się nic innego niż wysiłek fizyczny, gdy nic innego nie zaprząta nam głowy to dla mnie jest przestrzeń do układania sobie wszystkich informacji w głowie, a także mogę powiedzieć z doświadczenia- że sam wpadam wtedy na najlepsze pomysły. Dlatego polecam wszystkim, pójść na spacer, pójść pobiegać lub poćwiczyć na siłowni , bez słuchawek , bez muzyki wsłuchując się w swoje myśli i zobaczyć, jak wiele rozwiązań problemów może nam wtedy przyjść do głowy i jak ważne jest czasem zrobienie takiego „kroku w tył”.

ALMA MATER: Czego o sobie samym nauczyło Cię bieganie, a czego studia medyczne? 

Marcel Bytnar: Bieganie nauczyło mnie przede wszystkim szacunku do czasu, systematyczności i dobrej organizacji dnia. Zrozumiałem też, że dyscyplina wcale nie musi oznaczać rezygnacji ze spontaniczności. Wręcz przeciwnie – im lepiej potrafimy zarządzać swoim czasem, tym więcej przestrzeni zyskujemy na rzeczy, które pojawiają się nieplanowanie. Zarówno bieganie, jak i studia medyczne nauczyły mnie również, że trudno robić postępy, jeśli próbujemy jednocześnie złapać zbyt wiele srok za ogon. Żeby rozwijać się w jakiejś dziedzinie, trzeba wyznaczyć sobie kierunek, konsekwentnie się go trzymać i uzbroić w cierpliwość. Niezależnie od tego, czy chodzi o sport, czy o naukę, efekty rzadko przychodzą od razu – są raczej rezultatem regularnej pracy i małych kroków, które z czasem prowadzą do celu.

ALMA MATER: Czy sport pomaga Ci radzić sobie ze stresem i wymaganiami studiów?

Marcel Bytnar: Zdecydowanie. Często trenuję po zajęciach lub między nimi i jest to dla mnie okazja, żeby przemyśleć różne sprawy i uporządkować myśli. Mam wrażenie, że dziś jesteśmy nieustannie bombardowani informacjami i przytłoczeni koniecznością bycia online. Dlatego tak ważna jest chwila tylko dla siebie, kiedy możemy skupić się na wysiłku fizycznym i odciąć od codziennych bodźców. Z własnego doświadczenia wiem, że właśnie wtedy często przychodzą mi do głowy najlepsze pomysły. Dlatego zachęcam, by czasem wyjść na spacer, pobiegać czy poćwiczyć na siłowni bez słuchawek i muzyki, po prostu wsłuchując się we własne myśli. Niekiedy wystarczy zrobić krok w tył, żeby spojrzeć na problemy z innej perspektywy i znaleźć ich rozwiązanie.

ALMA MATER: Czego nauczyło Cię bieganie, a czego studiowanie medycyny? Jak te dwa doświadczenia wpłynęły na to, jak dziś patrzysz na siebie i swoje możliwości?

Marcel Bytnar: Bieganie nauczyło mnie przede wszystkim szacunku do czasu, systematyczności i dobrej organizacji dnia. Zrozumiałem też, że dyscyplina nie musi oznaczać rezygnacji ze spontaniczności. Wręcz przeciwnie – im lepiej zarządzamy swoim czasem, tym więcej przestrzeni zyskujemy na nieplanowane wydarzenia.

Zarówno sport, jak i studia medyczne uświadomiły mi również, że trudno robić postępy, jeśli próbujemy jednocześnie zajmować się zbyt wieloma rzeczami. Żeby rozwijać się w jakiejś dziedzinie, trzeba wyznaczyć sobie kierunek, konsekwentnie nim podążać i uzbroić się w cierpliwość. Niezależnie od tego, czy chodzi o sport, czy o naukę, efekty są zazwyczaj rezultatem regularnej pracy i małych kroków, które z czasem prowadzą do celu.

ALMA MATER: Na koniec – co powiedziałbyś osobom, które mają pasję lub marzenie, ale wciąż odkładają ich realizację na później, bo wydaje im się, że brakuje im czasu lub możliwości?

Marcel Bytnar: Myślę, że przede wszystkim warto po prostu spróbować. Często sami stawiamy sobie ograniczenia, zanim jeszcze podejmiemy jakiekolwiek działanie. Nie zawsze od razu wszystko wychodzi, ale najważniejsze jest to, żeby zacząć i dać sobie szansę. Nie musimy od razu osiągać wielkich wyników – czasami wystarczy zrobić pierwszy krok, a później konsekwentnie iść w wybranym kierunku. Dopiero wtedy możemy przekonać się, na co naprawdę nas stać.

Dziękujemy za rozmowę i życzymy kolejnych sukcesów – zarówno na biegowych trasach, jak i na drodze do realizacji zawodowych planów!